گرندپری موناکو 1996 یکی از عجیبترین مسابقات تاریخ فرمول یک بود.
بازخوانی یکی از عجیبترین رقابتهای تاریخ: تراژدی و شگفتی در گرندپری موناکو ۱۹۹۶
در حالی که دنیای اتومبیلرانی خود را برای هشتاد و سومین دوره گرندپری موناکو آماده میکند، یادآوری اتفاقات سال ۱۹۹۶ ضروری است؛ مسابقهای که برخلاف شهرت همیشگی مونتکارلو به «کسالتبار بودن»، به یکی از آشوبناکترین و غیرقابلپیشبینیترین رقابتهای تاریخ فرمول یک تبدیل شد. در آن سال، پیست موناکو شاهد حذف گستردهای بود که در نهایت تنها سه راننده را به خط پایان رساند و پیروزی را به تیمی میانرده هدیه داد.
شروع پرتنشی در تعیین خط
داستان این مسابقه از جلسه تعیین خط آغاز شد. میشائیل شوماخر که در آن زمان تازه به جمع رانندگان فراری پیوسته بود، موفق شد با اختلافی اندک (نیم ثانیه) نسبت به دیمون هیل، جایگاه نخست (پول پوزیشن) را تصاحب کند. اما این شادی کوتاه بود؛ چرا که شوماخر متوجه حضور گرهارد برگر در پشت سر خود نشد و باعث شد راننده اتریشی در خروجی تونل با موانع برخورد کند. با وجود اعتراضات تیم بنتون، جایگاه نخست شوماخر تأیید شد.
باران، حوادث و کاهش تعداد خودروها
روز مسابقه با آسمانی ابری و بارشهای شدید آغاز شد. شرایط به قدری دشوار بود که برگزارکنندگان یک جلسه گرمکردن ۱۵ دقیقهای اضافی را برای رانندگان در نظر گرفتند. اما حتی با این احتیاطها، حوادث متوقف نشد. میکا هاکینن و آندرهآ مونترمینی هر دو دچار سانحه شدند؛ اما برخلاف هاکینن که خودروی یدکی داشت، مونترمینی به دلیل نبود قطعات، هرگز نتوانست استارت بزند و تعداد خودروهای حاضر در پیست پیش از شروع، به ۲۱ دستگاه کاهش یافت.
یکی از لحظات عجیب این مسابقه مربوط به دیوید کولتارد بود که به دلیل بخار گرفتن شیشه کلاه ایمنیاش، مجبور شد از کلاه ایمنی میشائیل شوماخر استفاده کند تا بتواند در رقابت شرکت کند.
آشوب در پیست لغزنده
با شروع مسابقه، دیمون هیل با یک استارت سریع، شوماخر را در اولین پیچ پشت سر گذاشت و پیشتازی کرد. اما از همان لحظات ابتدایی، موج حذفها آغاز شد. خوس فرستاپن (که ریسک استفاده از لاستیکهای خشک یا اسلیک را کرده بود)، جیانکارلو فیسیچلا و پدرو لامی همگی در پیچهای ابتدایی از گردونه رقابت خارج شدند.
سپس نوبت به ستارهها رسید؛ میشائیل شوماخر در پیچ پورتیه و روبنس باریچلو در پیچ راسکاس کنترل خودروهایشان را از دست دادند و کنار رفتند. در دورهای ابتدایی، اوکیو کاتایاما، ریکاردو روست و پدرو دینیز نیز به ترتیب به دلیل برخورد با دیوار و نقص فنی حذف شدند و تعداد خودروهای فعال به ۱۳ دستگاه رسید.
نبرد برای بقا و تغییرات در صدر
دیمون هیل در حالی که فاصله خود را با تعقیبکنندگان افزایش داده بود، در رتبه اول قرار داشت. در این میان، هاینتس هارالد فرنتسن در تلاش برای صعود بود اما در دور هبدهم در اثر برخورد با ادی اروین، بال جلوی خودرویش شکست و مجبور به توقف شد.
با خشک شدن تدریجی پیست، استراتژی تعویض لاستیکها کلیدی شد. هیل در دور ۲۸ نخستین توقف را داشت و به دنبال او اروین و پانیس وارد پیت شدند. در این میان، اولیویه پانیس با یک استراتژی جسورانه و توقف بهموقع، توانست جایگاه خود را ارتقا دهد و در دور ۳۶ با یک سبقت جسورانه در پیچ لووز، ادی اروین را به بیرون راند و رتبه سوم را به چهارمی تبدیل کرد.
سقوط رهبران و پیروزی غیرمنتظره
در دور ۴۱، زمانی که همه تصور میکردند پیروزی دیمون هیل قطعی است، موتور رنو خودروی ویلیامز او در تونل خاموش شد و او از رقابت حذف شد. ژان آلسی رهبر جدید شد، اما سرنوشت برای او نیز مشابه بود؛ در دور ۶۰، نقص در سیستم تعلیق بنتون باعث شد آلسی نیز کنار بکشد. این اتفاق، اولیویه پانیس را در صدر جدول قرار داد.
در دقایق پایانی، حوادث همچنان ادامه داشت. برخورد ژاک ویلنوو با لوکا بادوئر و سپس اسپین کردن ادی اروین که منجر به برخورد میکا سالو و میکا هاکینن با او شد، تعداد خودروهای فعال را به شدت کاهش داد.
پایان عجیب: تنها سه بازمانده
در حالی که باران دوباره شروع شده بود، اولیویه پانیس با حفظ فاصله، نخستین پیروزی دوران حرفهای خود را جشن گرفت. دیوید کولتارد دوم و جانی هربرت سوم شدند. هاینتس هارالد فرنتسن نیز که یک دور عقب افتاده بود، موفق شد مسابقه را به پایان برساند. در نهایت، تنها سه خودرو به خط پایان رسیدند که اتفاقی کمنظیر در تاریخ فرمول یک است.
نکته قانونی: طبق قوانین آن زمان، رانندگانی که ۹۰ درصد مسافت را طی کرده بودند (مانند فرنتسن، سالو و هاکینن) در ردهبندی نهایی قرار گرفتند و امتیاز کسب کردند، در حالی که چهار راننده برتر جدول قهرمانی (هیل، ویلنوو، شوماخر و آلسی) بدون هیچ امتیازی مسابقه را ترک کردند.
میراث مسابقه ۱۹۹۶
- اولیویه پانیس: این تنها پیروزی او در فرمول یک و آخرین برد تاریخ تیم لیژیه بود.
- دیمون هیل: با وجود این شکست فنی، در پایان فصل قهرمان جهان شد، اما هرگز نتوانست مانند پدرش (گراهام هیل) در موناکو پیروز شود.
- ژان آلسی: هرگز طعم پیروزی دیگری را نچشید و پس از بنتون به سائوبر پیوست.
- میشائیل شوماخر: این یکی از تلخترین شکستهای او بود، اما تنها دو هفته بعد با پیروزی در اسپانیا، دوران طلایی خود با فراری را آغاز کرد.
دیدگاههای کاربران